Duitsland: coalitie kondigt programma voor herstel en werkgelegenheid aan — pensioen-, belasting- en arbeidsmarkthervormingen
Op 2 juli 2026 heeft de Duitse regeringscoalitie van CDU/CSU en SPD de hoofdlijnen van haar plannen voor pensioen-, belasting- en arbeidsmarkthervormingen bekendgemaakt. In de Koalitionsausschuss is overeenstemming bereikt over een programma voor herstel en werkgelegenheid (“Ein Programm für Aufschwung und Beschäftigung”, 34 maatregelen), dat tot doel heeft de bureaucratische lasten voor burgers en bedrijven te verminderen en het concurrentievermogen op sociaal verantwoorde wijze te versterken. Onderdeel van het programma is een lastenverlichting in de inkomstenbelasting per 1 januari 2027. Die wordt gerealiseerd door verhoging van de belastingvrije som (Grundfreibetrag), de kinderaftrek (Kinderfreibetrag), de kinderbijslag (Kindergeld) en het werknemersforfait (Arbeitnehmer-Pauschbetrag), en door afvlakking van de tweede progressiezone, waarbij het aangrijpingspunt van het toptarief opschuift naar een hoger inkomen.
De lastenverlichting richt zich op de midden- en lagere inkomens en is zo vormgegeven dat het effect het sterkst is voor gezinnen met kinderen. Zodra de maatregelen vanaf 2028 volledig van kracht zijn, kan een werkend gezin met twee kinderen en een belastbaar inkomen van € 60.000 er ruim € 600 per jaar op vooruitgaan ten opzichte van de huidige situatie. De totale omvang van de lastenverlichting bedraagt circa € 10 miljard per jaar.
De dekking komt vooral uit een aanpassing van de zogeheten Reichensteuer: belastbaar inkomen vanaf € 250.000 wordt belast tegen 45% en vanaf € 280.000 tegen 47%. Daarnaast stijgt de forfaitaire heffing voor mini-jobs (geringfügige Beschäftigung, in 2026 tot € 603 per maand) van 2% naar 5%. Ook wordt de belastingaftrek voor het inschakelen van vaklieden (Handwerkerleistungen) voor renovatie-, onderhouds- en moderniseringswerkzaamheden verlaagd van 20% (max. € 1.200) naar 15% (max. € 900) per jaar.
Verder wil de coalitie belastingplichtigen verlossen van onnodige administratieve lasten en het doen van belastingaangifte vereenvoudigen. De ministers van Financiën van de bond en de deelstaten voeren hierover intensieve gesprekken en werken gezamenlijke voorstellen uit. Op basis daarvan bundelt de regering uiterlijk in het najaar van 2026 voorstellen voor belastingvereenvoudiging, verbetering van het optiemodel (Optionsmodell) en versnelling van procedures in een Belastingvereenvoudigingswet (Steuervereinfachungsgesetz). Als eerste stap komen er een automatisch vooraf ingevulde digitale belastingaangifte en een verplichting voor de Finanzämter om ondernemingen binnen maximaal vier weken een fiscaal nummer (Steuernummer) toe te kennen.
Bronnen: Bundesregierung, “Wir wollen Deutschland wieder flottkriegen” (2 juli 2026) · Ergebnisse des Koalitionsausschusses: Ein Programm für Aufschwung und Beschäftigung (PDF)

In Nederland hebben we belastingrente van 8% voor de vennootschapsbelasting. Voor de overige belastingen is dat 4%.In Coronatijd zijn deze rentepercentages “gematigd”. Voor de vennootschapsbelasting naar 4% en voor de overige belastingen naar 0,01%. Inmiddels zijn de percentages weer terug naar “normaal”.
De vraag is echter wat “normaal” is. In Duitsland was de rente 6% per jaar. Dat was de hoogste Duitse belastingrechter echter te hoog en deze gaf aan dat de wetgever daar vanaf 2019 iets aan moest doen.
Dat heeft men nu gedaan. Er is een wetsontwerp ingebracht wat voorstelt de rente vanaf 2019 op 0,15% per maand vast te stellen, wat dus 1,8% per jaar is.
Per januari 2026 zal dit percentage geëvalueerd worden.

Tja…en dan gaat nu de rente op de markten weer omhoog..

Daar je werkt, daar betaal je ook belasting. Logisch. Als een werknemer in meerdere landen werkt, dan is het eigenlijk ook logisch dat hij of zij ook in meerdere landen belasting betaald. Daar gaat onze wet loonbelasting en het “Lohnsteuergesetz” (we hebben het in dit artikel over Duitsland) wel vanuit.

Nu zou dat bij werkzaamheden die maar heel even in het buitenland worden gedaan tot een heleboel gedoe leiden. Een dag naar de beurs in Hannover? Aanmelden, verlonen, aangifte doen en betalen. Dat is uiteraard niet te doen. Vandaar dat landen in hun onderlinge belastingverdragen vrijwel altijd hebben afgesproken dat deze belastingheffing pas ingaat als de werknemer ca. een half jaar in het buitenland werk, of dat zijn beloning feitelijk door het buitenlandse bedrijf wordt betaald, of dat zijn werkgever al zelf een fiscale vestiging in het buitenland heeft. In beide laatste gevallen is is men al bij de Duitse fiscus bekend en is het meestal ook geen moeite om een (extra) werknemer in de administratie op te nemen en te verlonen.

Er is dan sprake van een zogenaamde “salary split”, of zoals de Duitsers het noemen “payroll-split”.  Maar is dat nu zo erg dat het salaris in twee (of meer) landen belast wordt? De Duitsers kennen een algemene  hoge belastingvrije som van (tarief 2018) 9.000 Euro. Verder heeft men in Duitsland een maximaal tarief aan inkomstenbelasting van 45%. Daartegenover betaal je bij ons maximaal 52% belasting. Duitsland lijkt dan ook bij de belastingheffing wel een voordeel te hebben.

Zo ligt het voor de hand om bij het af en toe in Duitsland uitoefenen van de dienstbetrekking, een salary-split te overwegen.

We hebben al aangegeven dat als  de werknemer minder dan een half jaar in Duitsland werkt, Duitsland in principe niet heft.  We zullen dus voor heffing moeten zorgen. Dat kan door voor de in Duitsland gewerkte tijd op de loonlijst van een Duits (concern) bedrijf te gaan staan. Dat bedrijf mag deze kosten dan niet aan de oorspronkelijke werkgever doorbelasten. Maar zou het Nederlandse bedrijf de loonkosten van haar medewerker toch al aan een Duits bedrijf in rekening brengen, dan kan men de medewerker ook daar voor een aantal dagen  op de loonlijst zetten. Uiteraard werkt dat het beste in concernverband.

Zijn er ook obstakels? Uiteraard. Zoals in een eerder artikel geschreven is Duitsland een land van “Vorschriften”. Dus zo zijn er wel een paar attentiepunten. De Duitse fiscus heeft er een paar in een Besluit opgesomd:

• Een schriftelijke arbeidsovereenkomst met de Duitse werkgever,
• het echt uitoefenen van het werk in Duitsland en documentatie over de werkdagen aldaar door middel van reiskostendeclaraties, stempels etc,
• verder moet de vergoeding reëel zijn en mag er geen doorbelasting zijn naar de oorspronkelijke werkgever.

Het is in principe al mogelijk als de werknemer maar voor beperkte tijd in Duitsland gaat werken.  De Nederlander die in Duitsland werkt maar in Nederland woont en nog een substantieel (men noemt 25%) van zijn loon fysiek in Nederland blijft verdienen, blijft in Nederland verzekerd. De Nederlander zal zo ook niet voor een te groot gedeelte in Duitsland belast willen worden. Een salary -split is leuk voor de belastingen. Zodra de verzekeringen een rol gaan spelen ziet het plaatje er totaal anders uit.

Tenslotte: salaris is meestal loon in geld. Uiteraard heeft de werknemer liever een Duitse auto ter beschikking gesteld. Dat kan met veel passen en meten. Stof voor een volgend artikel.

Dit artikel is ook verschenen in https://www.ondernemersbelang.nl/kennisbank/salarysplit-met-duitsland/